Skip to content



Mina’s life wasn’t an easy one. Nothing was every given to her and, even as a child, she was forced to fight to win a place in society without lowering her head or submitting to the whims of men because she was young and beautiful. With tenaciousness, slowly and steadily, she finally reached where she wanted to go. She achieved recognition, distinction and wealth, yet she underestimated love and ignored it completely. Love, however, did not ignore her…
Mina looked at Manos. His eyes reminded her of something, something familiar and very close to home. When she finally remembered what it was, it was too late, much to late to stop the time bearing on her shoulders.
Love doesn’t care or know about time. It ignores it completely and is almost an enemy of it. Love is blind. It also knows no boundaries, no borders or limits. It travels like the wind and becomes war until that which it lays claim becomes its own or until it has passed… Once it decides to become a love forever, however, it remains and never lets go…

Η ζωή της Μίνας δεν ήταν εύκολη. Τίποτα δεν της χαρίστηκε όταν σχεδόν από παιδί αναγκάστηκε να παλέψει για να κερδίσει μια θέση στην κοινωνία, χωρίς να σκύψει το κεφάλι ή να υποκύψει στις διαθέσεις κάποιων ανδρών επειδή ήταν νέα και όμορφη. Με πείσμα, αργά και σταθερά, έφτασε εκεί όπου ήθελε. Κατέκτησε την αναγνώριση, την καταξίωση, την οικονομική άνεση∙ όμως υποτίμησε τον έρωτα, αδιαφόρησε για εκείνον. Μα αυτός παραμόνευε.
Η Μίνα κοίταξε τον Μάνο. Κάτι της θύμιζαν τα μάτια του, κάτι πολύ οικείο και γνώριμο, μα δεν της έδωσαν απαντήσεις. Όταν επιτέλους το έκαναν, ήταν αργά∙ πολύ αργά για να σταματήσει τον χρόνο που βάραινε στη δική της πλάτη.
Ο έρωτας όμως δε μίλησε ποτέ στον χρόνο. Τον αγνοούσε πάντα, από γενέσεως κόσμου. Αυτοί οι δύο είναι εχθροί.
Ο έρωτας είναι τυφλός. Ο έρωτας είναι τρελός. Ο έρωτας δε γνωρίζει σύνορα. Ξεχύνεται σαν άνεμος και γίνεται πόλεμος, μέχρι εκείνο που διεκδικεί να γίνει δικό του ή μέχρι να του περάσει. Μα σαν γίνει αγάπη, θα κρατήσει για πάντα.